بقعه امام رضا دیمی

[ویکی اهل البیت] در شوشتر سه بقعه به این نام هست و مردم معتقدند حضرت امام رضا علیه السلام از شوشتر برای مسافرت عبور کرده و این سه محل مکان های توقف آن حضرت است، ولی احتمال دارد منشأ آنها «خواب» باشد.
این سخن احمد اقتداری، مؤلف کتاب دیار شهریاران است و او در ادامه می افزاید، مسافرت حضرت رضا علیه السلام از طریق اهواز به خراسان تا اهواز معلوم است ولی از اهواز به شوشتر معلوم نیست، شاید از راه دیگر رفته باشند و مرحوم سید عبداللّه شوشتری مؤلف تذکره شوشتر این کلام را به عوام نسبت می دهد و خودش اعتنایی به آن نمی کند.
در جنوب شهر شوشتر، پس از خرابه های حصار شهر در پشت بقعه امامزاده عبداللّه، کمی دورتر از پل های شاه علی و لشکر، بقعه امام رضا علیه السلام دیمی واقع است، ابعاد بقعه 8*10 متر است و بقعه یک اتاق کوچک است که در سمت جنوب آن آثار محراب کوچکی با گچ بری سبک صفوی یا اوایل قاجار که جلوه ای دارد باقی مانده است. گنبد بقعه میل مضرس است که شش طبقه دارد و بر فراز آن علمک کوچکی از کاشی نصب است.
بنا تاریخ و تزیینی ندارد، شیخ شرف الدّین شوشتری این بقعه را در ردیف پنجم یادداشت های خطی خود ذکر نموده و نوشته است: «دیم» به کسر دال و سکون یا و میم، به لفظ شوشتری جای بی آب را گویند.
در خارج شهر شوشتر، در شرق بقعه سید محمد گیاه خوار و غرب بقعه صاحب الزمان و تقریباً مشرف به رودخانه شطیط بقعه دیگر امام رضا دیمی واقع است. طول ایوان ورودی بنا 45/ 6 متر و عرض آن 40/ 3 متر و عرض تمامی بنا 30/ 14 متر است.
بنای این بقعه به سمت شمال است و در ورودی بقعه نیز رو به همین سمت است. حیاط آن نسبتاً وسیع و دیوارهای آن سنگی و از سنگ چینی تراش است، گنبد بقعه شلجمی و گچ اندود است. داخل بقعه 3*3 متر و چهار ضلعی است که دارای چهار هلال و چهار پنجره نورگیر است. سقف اتاق مدور و یا به شکل گنبد هشت ضلعی است. داخل بقعه از حیث بنا هشت ترک کلاه درویشی است و معلوم است که گنبد دوازده ترک و یا هشت ترک داشته که پس از تعمیرات به صورت گنبد شلجمی درآمده است. بدنه دیوارها گچ اندود شده ولی قبلاً دارای نقاشی و خطاطی بوده و چند خط که تقلید از اصل آن کرده اند از راست به چپ آشکار است.
«رِجَالٌ لَّا تُلْهِیهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَیْعٌ عَن ذِکْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِیتَاء الزَّکَاةِ یَخَافُونَ یَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِیهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ». (سوره نور/37)

💡 مردم روستای امامزاده ابراهیم به زبان‌های تالشی و گیلکی و فارسی تسلط دارند و مسلمان هستند و پیرو مذهب شیعه دوازده‌امامی هستند. هسته اصلی روستا یک بازار است که در چند راسته در حوالی آستان مقدس امامزاده ابراهیم (ع) شکل گرفته و بطور کلی دارای بقعه امام زاده واقع در مرکز روستا، خانه های چوبی (اقامتگاه های بدون دیوار)، بازار امامزاده ابراهیم، رودخانه و مناظر کوهستانی، رستوران های سنتی می باشد.[۱]

💡 روی این کوه بقعه امام زاده‌ای هست که دکتر منوچهر ستوده به پیروی از تاریخ نگاران پیشین و سفرنامه نویسان غربی که از این ناحیه دیدار داشته‌اند، آن را مدفن شاه یحیی (کارکیا یحیی جان) از سادات کیایی ملاطی می‌داند و می‌نویسد:

💡 مشهورترین زیارتگاه کوار، بقعه امام زاده ابوالقاسم از نوادگان موسی کاظم مشهور به شاهزاده ابوالقاسم می‌باشد که در دامنه کوه مشرف به دشت کوار، در مسیر جاده شیراز به کوار واقع شده‌است؛ امام زاده زکریا از نوادگان موسی کاظم در روستای مظفری و امام زاده محمد در قصراحمد و چند امام زاده در روستاهای دیگر منطقه که مورد احترام اهالی شهرستان می‌باشند.