لغت نامه دهخدا
( بس آمدن ) بس آمدن. [ ب َ م َ دَ ] ( مص مرکب ) کافی بودن. بیشتر با کس و چیز همراه است.
- بس آمدن با کسی، بر کسی، به کسی، از کسی؛ کافی بودن در زور و قوت باحریف. ( آنندراج ) ( فرهنگ نظام ). حریف شدن در زور و قوت با کسی یا بر کسی. ( فرهنگ فارسی معین ). توانستن. قابل گشتن. برابر شدن. ( ناظم الاطباء ). با او برابری توانستن. با او معادل آمدن در نیرو و زور و علم و جز آن. مقاومت توانستن با او. بسنده بودن با کسی. برابری کردن:
حرب دعوی کرد که من حرب حمزةالخارجی را برخاسته ام که این سپاه عرب با او همی بس نیایند. ( تاریخ سیستان ).
با یک تنه تن خود چون بس همی نیایی
اندر مصاف مردان کی مرد هفت و هشتی.ناصرخسرو.بر کنیزک بس نمی آمد که حجاب حیا از میان برداشته بود. ( کلیله و دمنه ).
گر بشمری بیاید بس از سپاه زنگ.سوزنی.صبر با عشق بس نمی آید
یار فریاد رس نمی آید.انوری.خراب گشتم و برخویش بس نمی آیم
که هیچ با چوتویی همنفس نمی آیم.امیرخسرو.ز دست جور نمی خواهمت که بینم روی
ولیک با دل خود کام بس نمی آیم.امیرخسرو ( از فرهنگ نظام ).پس با خود بس آی وترک آرزوانه خود بگوی. ( معارف بهاء ولد به چ فروزانفر چ 1333 ص 43 ).
آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد
ورنه با شعله خوی تو که بس می آید.صائب.- بس آمدن با چیزی؛ کفایت کردن و مقابله کردن با چیزی. ( فرهنگ فارسی معین ).
