بد اندرخور

بداندرخور. [ ب َ اَ دَ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) ناسزاوار. ناشایسته:
... سخن رفت هرگونه از بیش و کم
ز بیدادگر شاه و از لشکرش
وز آن رسمهای بداندرخورش.فردوسی.

ناسزاوار ناشایسته.

💡 می‌کوبد تقدیرش در هاون تن جان را وین سرمه عشق او اندرخور هاون نی

💡 زخم بر تار تو اندرخور خود چون رانم ای گسسته رگت از زخمه آهسته من

💡 صورتی دارد نیکو چو سخن گفتن خوب عادتی دارد با صورت خویش اندرخور

💡 یک امروزت این دانه اندرخور است که هر دانه ای دانه گوهر است

💡 زهی شمس تبریز خورشیدوش که خود را بود سخت اندرخور او