باز جا دادن

باز جا دادن. [ زِ دَ ] ( مص مرکب ) بجای خود نهادن. در محل نخست گذاردن: امام اعظم سیب بستد و بشکافت و باز جا داد. ( راحةالصدور ).

بجای خود نهادن

💡 بگفت این شه شام و شد باز جای به دلدار داد آن بت دلربای

💡 باری گر این‌همه نکنی مردمی بکن از جای برده‌ای دل او باز جا فرست

💡 ازان کان چو گوهر گرای آمدند چو گنجی روان باز جای آمدند

💡 از آن پس چو ضحاک شد باز جای نشست و، نزد جز به آرام رای

💡 هم اکنون از ایدر برو باز جای به نرمی همان راه بربط سرای