ایه 18 سوره ابراهیم
آیه ۱۸ سوره ابراهیم میفرماید: «مَثَلُ الَّذِینَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ۖ أَعْمَالُهُمْ کَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّیحُ فِی یَوْمٍ عَاصِفٍ ۖ لَا یَقْدِرُونَ مِمَّا کَسَبُوا عَلَیٰ شَیْءٍ ۚ ذَٰلِکَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعیدُ». این آیه وضعیت کسانی را نشان میدهد که به پروردگار خود کافر شدهاند و اعمالشان هیچ ثمرهای ندارد، همانند خاکستری که در روزی طوفانی باد آن را به همهسو پراکنده میکند و از تلاش خود هیچ نصیبی نمیبرند. خداوند در این آیه به مثالی روشن اشاره میکند تا گمراهی و بیثمری اعمال کسانی که ایمان نمیآورند را نشان دهد و هشدار دهد که دوری از حق و نافرمانی پروردگار به نابودی و حسرت خواهد انجامید. اعمال آنها هیچ ثبات و ماندگاری ندارد و هیچ سود و بهرهای از آن به دست نمیآورند، زیرا ایمان و تقوا عنصر حیاتی برای ارزشمند شدن اعمال است. این آیه بیانگر مفهوم «ضلالت بعید» است، یعنی گمراهی دور و دراز کسانی که از مسیر هدایت خارج شدهاند و راه نجات را از دست دادهاند. تصویر خاکستری در باد شدید، بیانگر ناپایداری و بیثمر بودن تلاشهای بیدین و بیایمان است و اهمیت ایمان و توجه به پروردگار را برای پایداری و ارزشمندی اعمال آشکار میسازد. به بیان دیگر، این آیه نشان میدهد که بدون ارتباط با خداوند و پذیرش هدایت، تمام کوششها و اعمال انسان بینتیجه و نابودشدنی است. در نتیجه، آیه ۱۸ سوره ابراهیم هشداری روشن است درباره ضرورت ایمان و پرهیزکاری و یادآوری ارزش اعمال واقعی که با خداوند همراه باشد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 18 سوره ابراهیم. مَثَلُ الَّذِینَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ۖ أَعْمَالُهُمْ کَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّیحُ فِی یَوْمٍ عَاصِفٍ ۖ لَا یَقْدِرُونَ مِمَّا کَسَبُوا عَلَیٰ شَیْءٍ ۚ ذَٰلِکَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعِیدُ
مثل اعمال کسانی که به خدا کافر شدند به خاکستری می ماند که در روز تند باد شدید همه به باد فنا رود، که از همه کوشش خود هیچ نتیجه نبرند. این همان ضلالت (و حسرت) دور (از طریق نجات) است.
وصف حال کسانی که به پروردگارشان کافر شدند اعمالشان مانند خاکستری است که در یک روز توفانی، تند بادی بر آن بوزد آنان نمی توانند از اعمال خیری که انجام داده اند، چیزی به دست آورند؛ این است آن گمراهی دور.
مَثَل کسانی که به پروردگار خود کافر شدند، کردارهایشان به خاکستری می ماند که بادی تند در روزی طوفانی بر آن بوزد: از آنچه به دست آورده اند هیچ نمی توانند بُرد. این است همان گمراهی دور و دراز.
مثَل اعمال کسانی که به خدا کافر شده اند چون خاکستری است که در روزی طوفانی بادی سخت بر آن بوزد. توان نگه داشتن آنچه را که به دست آورده اند ندارند. این است گمراهی بی انتها.
اعمال کسانی که به پروردگارشان کافر شدند، همچون خاکستری است در برابر تندباد در یک روز طوفانی! آنها توانایی ندارند کمترین چیزی از آنچه را انجام داده اند، به دست آورند؛ و این همان گمراهی دور و دراز است!
The example of those who disbelieve in their Lord is their deeds are like ashes which the wind blows forcefully on a stormy day; they are unable from what they earned a thing. That is what is extreme error.
The parable of those who reject their Lord is that their works are as ashes, on which the wind blows furiously on a tempestuous day: No power have they over aught that they have earned: that is the straying far, far (from the goal).