امر به طبیعت

[ویکی فقه] امر به طبیعت امر به ذات، بدون لحاظ افراد آن است.
مراد از «امر به طبیعت» این است که آمر هنگام امر کردن، « طبیعت مامور به» را در نظر گرفته و به افراد توجهی ندارد. در تعلق امر به طبیعت یا فرد، میان اصولی ها اختلاف است، و در این باره سه دیدگاه وجود دارد:۱. متعلق اوامر، طبایع است؛۲. متعلق اوامر، افراد خارجی است؛۳. متعلق اوامر، طبایعی است که مرآت (آینه) برای افراد (حصه ای از طبیعت) می باشد.
← نکته اول
۱. ↑ خمینی، روح الله، تهذیب الاصول، ج۱، ص۳۴۲.
...

💡 آيا تو قاتل حجر و ياران پارسا و عابد او نبودى ؟ آنان كه با بدعت ها سرناسازگارى داشتند و امر به معروف و نهى از منكر مى كردند و تو آنان را از روى ستم وتجاوز كشتى، پس از آن كه به آنان امان داده بودى و اين از روى گستاخى بر خدا و سبكشمردن عهد و پيمان بود.... (53)

💡 در دوره غوریان، هزارستان شاهد تحولات اقتصادی قابل توجهی بود. غوریان توجه ویژه‌ای به بهبود زیرساخت‌های کشاورزی و آبیاری داشتند که منجر به افزایش تولیدات کشاورزی و بهبود شرایط زندگی مردم منطقه شد. علاوه بر این، هزارستان به عنوان یکی از مراکز تجاری مهم در مسیر کاروان‌های تجاری قرار داشت و این امر به رونق اقتصادی منطقه کمک کرد.

💡 بديهى است كه تبريك با اين عبارت جز با ولايت زعامت و رهبرى نسبت به عموم مسلمينسازگار نيست؛ زيرا چنين معنا مى دهد كه با اين تفسيررسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه نسبت به تو انجام داد و امر به بيعت با تو فرمود،اكنون تو مولاى من و مولاى همه مسلمانان شده اى و چنين عباراتى هرگز تناسب با ولايتبه معناى حبّ و دوستى ندارد.

💡 بعضى ديگر گفته اند: معناى آيه اين است كه پروردگار تو انبياى خود را رها نمىكند، و عدم نزول ملائكه براى عدم امر به آن است، نه اينكه خدا تو را رها كرده و بهخود واگذار نموده باشد.