امانت داری انبیا

💡 در تاریخ بخارا نیز به ازدواج اشتراکی سپیدجامگان اشاره شده است. ابوتمام در بخش به امانت داری و قابل اعتماد بودن سپیدجامگان اشاره کرد و بیان داشته که آنان دزدی نمی‌کردند و به کسی آسیب نمی‌رساندن..

💡 ۳- اگر مسیحیان به دروغ به رساله‌ها را به رسولان مسیح از جمله پطرس نسبت می‌داده‌اند، این سؤال مطرح می‌شود که پس چرا این کار را با رساله به عبرانیان انجام ندادند؟ این رساله تنها رساله از مجموعه کتب عهدجدید است که مسیحیان با وجود آن که آن را به عنوان متن مقدس دریافت کرده بودند، اما از آنجا که اطلاع نداشتند کدام یک از رسولان مسیح آن را نگاشته، هیچگاه به دروغ نویسنده ای به آن منسوب نکردند، در حالی که اگر مسیحیان به دنبال جعل نام نویسنده و متون مقدس بودند، می‌توانستند به سادگی نام یکی از رسولان مسیح، مثلاً پطرس یا آندریاس یا یعقوب یا یوحنا -ستون‌های کلیسا- را بر آن نهند تا به آن وجههٔ قانونی دهند. این بدان معناست که مسیحیان با متون مقدس با اصل امانت داری و به عنوان کلام خدا رفتار می‌کرده‌اند و اگر رساله ای به رسولی نسبت داده می‌شد، دلایل قانع کننده ای برای آن داشته‌اند، از جمله رسالهٔ دوم پطرس.

💡 یکی از ویژگی‌های بارز و اصلی شخصیت‌های الهی، امانت داری انبیا در انتقال پیام‌های آسمانی به بشر بدون کم و کاست یا تغییر در محتوای اصلی آن‌هاست.

💡 در آموزه‌های دینی تأکید شده است که امانت داری انبیا نمونه‌ای عالی از صداقت و پایبندی به عهدی است که میان آفریدگار و پیامبران برقرار شده است.

💡 پیروان ادیان مختلف معتقدند که امانت داری انبیا تضمین‌کننده اصالت وحی و دقت در اجرای احکام الهی برای هدایت صحیح انسان‌ها در مسیر زندگی دنیوی و اخروی است.