الوده گر

💡 عتاب آلوده گر بینی سوی کوه برآرد لعل، رنگ کهربایی

💡 تو اگر آلوده گر پاک آمدی قطرهٔ آبی که با خاک آمدی

💡 صائب ز چشم شور کنم زخم خود نهان آلوده گر به مرهم کافور می شوم

💡 اهلی قدری دامنم آلوده گر از می شاید که قضا عفو کند اینقدر از من