افگار کردن

افگار کردن. [ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) آزردن. خستن. مجروح کردن. ( یادداشت مؤلف ): او مسواک بدندان بکرد و بر دندان نیرو بکرد عایشه گفت نیرو سخت مکن که دندان افگار کنی. ( ترجمه طبری بلعمی ).
مار مردم نیت بد بود اندر دل
بدنیت را جگر افگار کند مارش.ناصرخسرو.درین حال زنبوری از هوا بدهان او درآمد و دهان او را افگار کرد چنانچه بدرد عظیم مبتلا گشت و بی آرام شد. ( انیس الطالبین بخاری ص 122 ).
و رجوع به شواهد افگار شود.

آزردن خستن مجروح کردن

💡 به دندان گهر نتوان گره از رشته وا کردن مرا از قرب جانان کی دل افگار بگشاید؟

💡 مگر این سو که بنشیند، توانی مردمی کردن که یکدم پای نازک بر دل افگار من داری