اصول قرائت ابن عامر

[ویکی فقه] اصول قرائت ابن عامر به ضوابط و روش های عام قرائت ابن عامر؛ یکی از قاریان هفت گانه اطلاق می شود.
ابوعمران عبدالله بن عامر شامی یحصبی، معروف به ابن عامر (۸-۱۱۸ق) امام اهل شام، از تابعین و قاضی دمشق در دوره خلافت ولید بن عبدالملک بوده است. راویان او عبارتند از: هشام بن عمار بن نصیر بن میسرة السلمی دمشقی (۱۵۳-۲۴۵ق) معروف به هشام، و عبدالله بن احمد بن بشر بن ذکوان دمشقی (۷۳-۲۴۲ق)، معروف به ابن ذکوان.
نکات قرائت ابن عامر
اصول قرائت ابن عامر به شرح ذیل است:
← بسمله
اصول قرائت ابن قعقاع•اصول قرائت ابن کثیر•اصول قرائت ابوعمرو•اصول قرائت حمزه•اصول قرائت خلف•اصول قرائت کسائی•

💡 در قرائت ابن عامر (زبرا) - به ضمه زاء و فتحه باء - آمده كه جمع (زبره )و به معناى فرقه است. بنابراين قرائت، معنايش اين مى شود كه: در امر انبياء متفرقشده، جمعيت هاى گوناگون شدند، و هر حزبى به آنچه داشت دلخوش گشت. و اينقرائت راجح تر است.

💡 15- شيخ ناصرالدين طبلاوى شافعى، كه قرآن كريم را - طبق قرائت ابن عمرو، و نيزرساله اى در قرائت را - كه خود تاءليف كرده بود - بر او خواندم (9).

💡 15- در صفحه نوشته: كلينى نقل كرده است از محمد بن يحيى، از احم بن على بن حكم،از عبدالله بن فرقه و معلى بن خنيس كه گفته اند ما در محضر امام صادق (ع ) بوديم وربيعة الراى نيز با ما بود، پس از قرآن سخن به ميان آورديم. امام صادق (ع ) فرمود:اگر قرائت ابن مسعود بر طبق قرائت ما نباشد او گمراه و خطاكار است. ربيعة پرسيدواقعا خطا كار است !

💡 گذشته از اين كه حديث اول و دوم درباره نقل قرائت ابن مسعود با يكديگر مختلفند پسچگونه بر آن اعتماد مى كند، و بر فرض درستى آن نظير اين اختلافات در قرائت ازقراء سبعه نيز نقل گرديده.

💡 در قـرائت مـشهور همه فعلهاى چهارگانه با (تاء) كه علامت خطاب است قرائت شده. ودر قرائت ابن كثير و ابو عمرو با (ياء) كه علامت غيبت است قرائت شده، و قرائت اين دوبا سياق مناسب تر است.