استعمال عرفی

[ویکی فقه] استعمال عرفی به بکار گیری لفظ در معنای رایج در عرف اطلاق می شود.
به کارگیری لفظ از سوی اهل عرف به قصد افاده معنا در ذهن مخاطب را استعمال عرفی گویند؛ برای مثال، کلمه «دابّه» در لغت به معنای هر جنبنده ای است، ولی در عرف برای «چهار پا» به کار برده می شود.
اقسام استعمال عرفی
اقسام استعمال عرفی به قرار ذیل است:۱. عرف، اسم را در غیر معنای لغوی استعمال کند، که این خود به دو صورت است:أ) در صورتی که عرف معنای دوم را ترجیح دهد، به آن «نقل» می گویند، مانند: لفظ «غائط»، که معنای لغوی آن، مطلق زمین پست است، ولی بعداً نقل شده و به معنای مدفوع آدمی (عذرة) آمده، از آن رو که در زمین پست قرار می گیرد.ب) در صورتی که عرف معنای دوم را ترجیح ندهد، به آن «مشترک» می گویند، مانند: «کلام زید» که هم به خود کلام زید و هم به حکایت آن اطلاق می شود.۲. عرف، اسم را در برخی از معانی لغوی آن استعمال کند، که به آن «تخصیص» می گویند، مانند: لفظ «دابّه» که در عرف به معنای» چهار پا» است، ولی در لغت، به هر جنبنده ای اطلاق می شود.
عناوین مرتبط
...

💡 همچنین گاهی مفاهیم را به دو دسته عرفی و تخصصی تعریف نموده‌اند. مفهوم عرفی «مفهومی است که در محاورات روزمره آن را به کار می گیریم و به ماهیت‌هایی اشاره دارد که در سطح تفاهم، به اجمال و اهمال برگزار شده و غرض در استعمال آن رفع حوایج روزمره است، نه غور و غوص در کشف شرایط و حقایق دقّی و علمی. مثل مفهوم «آب» در موردی که مثلاً دانشمند به کسی بگوید: «قدری آب برایم بیاورید»