ارایش پوشش گیاهی

آرایش پوشش گیاهی
{vegetation formations} [مهندسی منابع طبیعی- محیط زیست و جنگل] واحدهای پوشش گیاهی طبیعی در مناطق جغرافیایی متمایز و وسیع و با سیمای یکسان متـ. آرایش گیاهی

💡 آب و هوای اریتره با ناهمواری‌های متنوع و موقعیت آن در مناطق گرمسیری شکل می‌گیرد. تنوع چشم‌اندازها و وجود پستی و بلندی‌های زیاد در اریتره منجر به تنوع آب و هوایی در سراسر کشور شده‌است. ارتفاعات در طول سال دارای آب و هوای معتدل هستند. آب و هوای بیشتر مناطق دشتی خشک و نیمه خشک است. توزیع بارندگی و انواع پوشش گیاهی در سراسر کشور به‌طور قابل توجهی متفاوت است.

💡 این منطقه با مساحت ۴۰۰ هزار هکتار در شرق شهرستان فیروزکوه قرار گرفته‌است، و در آن انواع حیات وحش از جمله پستانداران، پرندگان و خزندگان می‌توان دید. پوشش گیاهی عمده آن شامل گونه‌های گیاهی ارس، پسته وحشی، بادام وحشی، بید، گردو، زرشک، باریجه، آویشن، شقایق، کاکوتی، گلپر کلاه میر حسن، آتریپلکس، زنبق وحشی و انواع گندمیان است.

💡 بیابان‌ها به‌طور طبیعی گونه‌های مختلف گیاهی و جانوری را در خود پرورش داده و بر اساس شرایط اقلیمی از آنها نگه‌داری می‌کنند. برای مثال علفزارهای بیابانی مرطوب‌تر و کمی خنک‌تر از اکوسیستم‌های پیرامون خود هستند. بسیاری از جانوران علی‌رغم اینکه مصرف گیاهان بیابان دشوارتر است اما با خوردن پوشش گیاهی اطراف انرژی کسب می‌کنند.

💡 کجور دارای آب وهوایی کوهستانی می‌باشد. هوا در اکثر مواقع نظم فصلی ندارد و به همین علت نمی‌توان آن را به وضوح در یکی از گروه‌های فصلی قرار داد. زمستان‌های این منطقه بسیار سرد و با بارش برف همراه است و دارای تابستان‌هایی معتدل است. میزان بارندگی در این منطقه بسیار زیاد است و همین امر موجب تنوع پوشش گیاهی شده‌است. پوشش گیاهی مردم منطقه را به امر کشاورزی، زراعت و باغداری واداشته‌است.

💡 روستایی کوهستانی که اطراف آن را کوههایی به تام کوه سیاه، کوه وزم، کوه باریکی و... فراگرفته و پوشش گیاهی آن مناسب است. کهرویه در 55 کیلومتری جنوب شهر دهاقان و در مسیر جاده شهرضا به سمیرم، از شمال به روستای قصرچم شهرضا، از شرق به روستای یحیی‌آباد و از جنوب و غرب به شهرستان سمیرم محدود می‌شود. طول جغرافیایی آن 51 درجه و 50 دقیقه و عرض جغرافیایی‌اش 31 درجه و 44 دقیقه است.

💡 بیابان واژه‌ای بوم‌شناسی و اقلیمی است و به مکانی با پوشش گیاهی، جانوری و میزان بارندگی کم گفته می‌شود ولی کویر (نمک‌زار) به پست‌ترین نقاط داخلی مناطق بیابانی که میزان نمک در آن بسیار زیاد است، گفته می‌شود.