ارامیده

کلمه‌ی «آرامیده» شکل گذشته‌ی نقلی فعل «آرامیدن» است و از دو بخش تشکیل شده است: ریشه «آرام» و پسوند «یده». «آرام» به معنای آسوده، بی‌تنش و بی‌هیاهو است و حالتی از سکون و راحتی را نشان می‌دهد. فعل «آرامیدن» یعنی به حالت سکون و آسودگی رسیدن، راحت شدن یا استراحت کردن. پسوند «یده» در «آرامیده» نشان‌دهنده‌ی گذشته و تکمیل شدن عمل است، یعنی کاری که انجام شده یا حالتی که حاصل شده است. بنابراین «آرامیده» به معنای کسی یا چیزی است که به آرامش و آسودگی رسیده است. این واژه غالباً در ادبیات فارسی و متون ادبی برای توصیف فردی که در آرامش جسمی یا روحی قرار دارد به کار می‌رود. در برخی موارد، این واژه به فرد درگذشته یا دفن شده نیز اشاره دارد، مانند جمله‌ی «او در خاک آرامیده است»، که معنای سکون ابدی و دفن در خاک را می‌دهد. از نظر دستوری، این کلمه یک صفت نقلی است که حالت فرد یا شیء را بیان می‌کند و می‌تواند قبل یا بعد از اسم بیاید. این کلمه علاوه بر آرامش جسمی، می‌تواند نشانه‌ی آرامش روانی یا ذهنی نیز باشد.