احمدی شاهرودی احمدعلی

[ویکی نور] «شیخ احمد علی احمدی شاهرودی» در سال 1305ش (1346ق) در اطراف شاهرود به دنیا آمد. پدرش شیخ محمد حسن یکی از علمای بنام و مشهور منطقه بود که در علوم مختلف، بالاخص علم طب، اطلاعات زیادی داشت و مردم آن بخش از وجودش استفاده می کردند.
پس از دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی در زادگاه خود، به تحصیل علوم دینی رو آورد. مقدمات عربی را نزد والد گرامیش فراگرفت و پس از چند سالی که در محضر پدر بزرگوارش تحت تعلیم و تربیت بودند، به همت و سعی پدر به حوزه علمیه مشهد مقدس آمده و در جوار حضرت ثامن الائمه(ع)، تحت سرپرستی رئیس وقت حوزه علمیه، مرحوم آیت اللّه حاج شیخ احمد کفایی قرار گرفت. به مدت ده سال در جوار ملکوتی امام هشتم(ع) اقامت گزید و دوره مقدمات و ادبیات عرب را نزد استاد توانا، ادیب نیشابوری، گذراند و سطوح عالیه را نزد حضرات آیات شیخ هاشم قزوینی، شیخ مجتبی قزوینی، میرزا کاظم محقق دامغانی و میرزا احمد مدرسی یزدی فراگرفت.
وی سپس به حوزه علمیه قم عزیمت نمود و در آنجا نیز در حلقه درس حضرات آیات: سید حسین بروجردی، سید محمد تقی خوانساری، سید محمد حجت کوه کمره ای، سید صدرالدین صدر و حضرت امام خمینی(ره) جای گرفت. ایشان پس از اخذ اجتهاد مقیم حوزه علمیه قم گردید و به تدریس و تألیف پرداخت.
وی سپس برای بهره گیری از درس بزرگان حوزه نجف اشرف و جستجوی آراء و مبانی فقه و اصول آنان، رهسپار عراق گردید و پس از زیارت عتبات عالیات و طلب توفیق از آن امامان معصوم(ع)، در نجف اشرف سکنی گزید. در نجف از محضر اساتید بزرگواری همچون: حضرات آیات سید محسن حکیم، سید محمود شاهرودی، خویی و سید عبدالهادی شیرازی، بسیار بهره برد.
ایشان سپس برای تدریس و انجام وظایف فرهنگی به ایران برگشت و در شهر مقدس قم اقامت گزید و تا آخر عمر شریفش، لحظه ای از تبلیغ، تدریس و تربیت نسل جوان و مردم کوتاهی نکرد.
این عالم ربانی در طول جنگ تحمیلی، علیرغم کهولت سن، ماه ها در جبهه های جهاد دفاعی با رزمندگان اسلام همراه بود و حضوری روحیه بخش داشت.

💡 پس از استقرار آیت‌الله بروجردی در قم در آذر ماه سال ۱۳۲۳، به گفتهٔ یکی از شاگردان او به نام احمدعلی احمدی شاهرودی، وی «برای از بین بردن» بهائی‌ها تلاش می‌کرد، و شاگردانش را به شهرهای مختلف می‌فرستاد «تا علیه بهاییت تبلیغ» کنند. چون احمدی و چند نفر دیگر از آنها به حضور بروجردی رفتند تا «از دستورها ایشان مطلع شوند»، وی به آنها گفت: «بروید و اینها (بهاییها) را بکشید! اگر توانستید بکشید! بکشید و اطمینان داشته باشید!». در پی این دستور، یا شاید بی ارتباط با آن، در گوشه و کنار ایران چند بهائی کشته شدند، و قاتلین که اغلب به صورت گروهی عمل می‌کردند، اگر هم دستگیر می‌شدند، با حمایت و نفوذ علما از مجازات مصون می‌ماندند. برای مثال می‌توان به قتل حبیب‌الله هوشمند و نوزاد شیرخوارش در سروستان و مهندس جوانی به نام عباس شهیدزاده در شاهی، هر سه فقره در سال ۱۳۲۶، و قتل دکتر سلیمان برجیس در سال ۱۳۲۸ در کاشان اشاره کرد. اقدامات آیت‌الله بروجردی، آیت‌الله سید محمد بهبهانی و آیت‌الله کاشانی سبب آزادی هشت قاتل برجیس شد. قاتلین این پزشک بهائی را با هشتاد و یک ضربه کارد کشته بودند و خود به شهربانی رفته و به این کار اقرار کرده بودند.

💡 محمدحسین احمدی شاهرودی نماینده مردم خوزستان در مجلس خبرگان رهبری عصر ۱۰ خرداد در مراسم یادبود جانباختگان حادثه فروریختن ساختمان متروپل آبادان که به همت خوزستانی‌های مقیم تهران در مسجد ولیعصر برگزار شد در قسمتی از سخنرانی خود گفت