ابوالفضل احمد بن طیفور مروزی خراسانی، معروف به ابنابیطاهر و ابنطیفور، یکی از شخصیتهای برجسته اهل تسنن در قرن سوم هجری به شمار میآید. او نویسنده، شاعر، تاریخنگار و فردی با اخلاق نیک و معاشرت خوش بود که اصالتاً ایرانی و از بزرگان مرورود خراسان به حساب میآمد. شهرت او عمدتاً به خاطر آثار ادبی و تاریخیاش است. نیاکان ابوالفضل احمد بن طیفور از خراسان به بغداد مهاجرت کرده بودند و به دلیل وفاداری به دولت عباسی، به فرزندان دولت معروف شدند. او در جوانی به تدریس در مکتبخانههای بغداد مشغول شد و پس از مدتی، در بازار کتابفروشان شرق بغداد دکان باز کرد و به تألیف و نشر کتاب پرداخت. در این بازار، با بسیاری از شخصیتهای ادبی آشنا شد و به خاطر درک و ذوق ادبیاش و همچنین دانش وسیع و شعرهای زیبایش، به شهرت زیادی دست یافت؛ بهطوریکه ابنمعتز درباره او میگوید: شعرش به قدری معروف است که نیازی به نقل آن نیست.
احمد بن ابی طاهر
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابو الفضل، احمد بن ابی طاهر، مشهور به ابن طیفور، یکی از دانشمندان بزرگ اهل تسنن در قرن سوم هجری است. شهرت وی بیشتر به دلیل تالیفات ادبی و تاریخی اوست.
ولادت او در سال ۲۰۴ در شهر بغداد و در همان روزی بود که مأمون از خراسان به بغداد آمد.شهرت وی بیشتر به دلیل تالیفات ادبی و تاریخی اوست. خاندان او نیز از دولتیان بوده اند.
فرزند
ابو الحسن، عبیدالله بن احمد بن ابی طاهر، فرزند ابن طیفور نیز، روش پدر را در تالیفات و تصنیف داشت. او روایتش از پدر کمتر است ولی حاذق تر و ماهرتر از پدرش بوده است.او ادامه کتاب «بغداد» تالیف پدر خود را نگاشت، چون پدرش آن را تا آخر دوران مهتدی نوشته بود و عبیدالله اخبار معتمد، معتضد، مکتفی و مقتدر را که نا تمام مانده بود بر آن افزود.عبیدالله علاوه بر کتاب فوق این کتابها را نیز دارد: کتاب السکباج و فضائلها، کتاب المتطرفات و المتطرفین.
موقعیت اجتماعی
او ادب آموز کاتبان همگانی بود، سپس برای تخصصی که پیدا کرد در جانب شرقی «سوق الوراقین» یعنی محل ناشران و کتابفروشان که بیش از صد دکان بودند، جایی برای خود داشت.او خوش مشرب و شیرین گفتار بود و تالیفات فراوانی از او به یادگار مانده است.
جمله سازی با احمد بن ابی طاهر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 487- مسند احمد بن حنبل ج 2 ص 26. و چندين مرجع ديگر.
💡 423- ابوبكر احمد بن على الخطيب البغدادى، تاريخ بغداد او مدينة السلام،دارالكتب العلمية، بيروت، ج 7، ص 209.