اتمام حجت امام حسین با یزیدیان

[ویکی فقه] امام حسین (علیه السّلام) در خطابه ای به منظور روشنگری و اتمام حجت با لشکریان ابن سعد، به آیات مختلفی از قرآن کریم استشهاد نمودند و در معرفی خویش بر نسب پاک و شریف شان تاکید کرده و خود را فرزند دختر پیامبر همین امت اسلام دانسته و از نامه ها و بعضی از دعوت کنندگان کوفی نام می برند، اما به گواه آیه «طبع الله علی قلوبهم» خداوند بواسطه کفرشان، بر دل های آنها مهر زد و سخن حق امام را نپذیرفتند.
امام حسین (علیه السّلام) همانند پدر و جد بزرگوارش، وظیفه هدایت گری و خیرخواهی را فراموش نکردند؛ از این رو به منظور اتمام حجت با کوفیان حاضر در سپاه ابن سعد، از سر خیرخواهی و دل سوزی سخن گفتند و به آیات مختلفی از کلام الله مجید احتجاج نمودند.
← استشهاد به سخن نوح
۱. ↑ توبه/سوره۹، آیه۹۳.
پیشوایی، مهدی، مقتل جامع سیدالشهداء، ج۱، ص۷۴۴-۷۴۸. رده های این صفحه: تاریخ زندگانی امام حسین | تاریخ معصومان | سخنان امام حسین | مقتل پیشوایی | مقتل جامع سیدالشهداء | نهضت عاشورا

💡 و اين بود هفت فراز از اتمام حجت امام در دومين خطبه عاشوراى آن حضرت.

💡 حسين بن على عليه السلام پس از سخنرانى دوم در روز عاشورا، عمر سعد را گرفت و اوبا اينكه از اين ملاقات اكراه داشت، به ناچار از صف دشمن فاصله گرفت و جلو آمد بهطورى كه گردن اسب امام با گردن اسب وى مقابل هم قرار گرفت، آن حضرت براىآخرين بار با جملاتى كه ملاحظه فرموديد، با وى اتمام حجت فرمود و آينده تيره وتاريك او را ترسيم نمود، اما او از نصيحت و اتمام حجت امام بهره اى نگرفت و همانگونهكه آن حضرت فرمود به شقاوت و بدبختى دنيا و آخرت دچار گرديد.