ابوبکر عبدالله بن طاهر طائی ابهری

[ویکی فقه] اَبوبَکْرِ اَبْهَری، عبداللـه بن طاهر بن حارث طائی (د ۳۳۰ق/۹۴۲م)، زاهد، عارف و عالم بود.
نسب او به حاتم طایی می رسد. وی در ابهر زاده شد، از بزرگان ناحیۀ جبال (عراقی عجم) بود و با یوسف بن حسین رازی (د ۳۰۴)، شیخ ری و قهستان، و مظفر قرمیسینی صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان بغداد هم ارتباط داشته، چنانکه از شبلی روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است.
شاگردان
بسیاری از بزرگان صوفیه ایران هم از صحبت وی بهره گرفته اند که از آن جمله می توان شیخ ابوبکر فراء، ابوالعباس بردعی صوفی که از وی روایت کرده است. و نیز ابوالقاسم نصرآبادی را نام برد.
سفرها
ابوبکر سفری به مکه داشت و سفری دیگر به قزوین که در ۳۲۸ق انجام گرفت.
وفات
...

💡 عبدالله بن طاهر دارای توقیعی در فرمان‌های سیاسی خویش بود که بدین شرح است: «من سعی رعی و من لزم المنام رای الاحلام» و بنابر روایت سُکری مَروَزی، توقیع مذکور اقتباسی از انوشیروان بود که توسط عبدالله به زبان عربی ترجمه شد و اصل آن بدین صورت است: «هرک رود گرد، هرک خسبد خواب بیند».

💡 در این زمان طبق گفته طبری چون افشین شنیده بود که مازیار اسپهبد طبرستان همانند او با عبدالله بن طاهر خصومت دارد پس به صورت پنهانی برای مازیار نامه فرستاد و اورا از راه برانگیختن طمع به مخالفت با عبدالله شوراند.

💡 چون (ابوعميثل ) را به نزد عبدالله بن طاهر اجازه ورود ندادند، سرود: در گاهى كهورود به آن را بدين سان كوچك مى بينم، ترك مى گويم. اگرروزى براى اذن ورودبه آن، نردبانى نيابم، براى ترك ديدار آن، راهى مى جويم.

💡 به عنوان مثال ابوزکریا فراء کتاب البهی یا الب‌ها را برای عبدالله بن طاهر به نگارش درآورد یا کتاب فی الصِّداع و عَلَلَه و اوجاع و جمیع اَدویته و السِدر و العِلَلِ المُولده در زمینهٔ سردرد و داروهای مربوط به آن، توسط یوحَنا بن ماسویه برای عبدالله نگارش شد.