ابوالفضل ابن اخوه

[ویکی فقه] اِبْن ِ اِخوَه، ابوالفضل عبدالرحیم بن احمد بن محمد بن ابراهیم بن الاخوة بغدادی شیبانی (۴۸۳- ۵۴۸ق /۱۰۹۰-۱۱۵۳م )، ادیب، شاعر، مفسّر و محدّث شافعی بود.
وی در طلب حدیث به خراسان، نیشابور، ری، طبرستان و اصفهان سفر کرد، ولی ۴۰ سال در اصفهان اقامت داشت.
از نظر بزرگان
عمادالدین کاتب از وی به بزرگی یاد می کند و او را در حدیث، تفسیر، نحو، ادب و شعر یگانه زمان خود می داند و می گوید: برای استفاده از محضر وی به اصفهان رفتم و از اشعار نغز و افکار بدیعش بهره مند شدم.
وفات
گویا وی در پایان عمر در شیراز به سر می برده و در شعبان ۵۴۸ق در همان شهر درگذشته است.
آثار
...