ابن فهد حلی احمد بن محمد

[ویکی نور] جمال الدین، ابوالعباس، احمد بن محمد بن فهد اسدی حلی(۷۵۷-۸۴۱ق، یکی از بزرگترین فقیهان و محدثان شیعه می باشد، مهمترین کتاب او عدة الداعی و نجاح الساعی است که در موضوع دعا و سیر و سلوک نگاشته شده است. او در ۸۴۱ق در کربلا وفات یافت و در باغ نقیب علویان به خاک سپرده شد.
او از اکابر فقها و علمای امامیه در قرن هشتم و نهم هجری بوده و جامع کمالات ظاهری و باطنی و علم و عمل و دربردارندۀ معارف عقلی و نقلی است.
بهترین معرف مقامات باطنی او، آثار و تألیفات باقی مانده از اوست که حکایت از مقامات باطنی و معنوی او می نماید.
گر چه ابن فهد در علوم مختلف از جمله فقه و تاریخ و کلام و غیر اینها تألیفاتی دارد اما نام او تداعی کنندۀ عرفان وسیر و سلوک و زهد و تقوا است و بیشتر به این صفات شهرت دارد و در یک نظر سریع به نوشته های او نیز این مطلب به خوبی مشاهده می گردد.
صاحب روضات الجنات در شرح زندگی او می نویسد:
«عالم عارف پر از اسرار، کاشف اسرار فضائل، جمال الدین ابوالعباس احمد بن شمس الدین محمد بن فهد اسدی حلی، در اثر شهرت و اعتبار، بی نیاز از توصیف و تعریف می باشد.

💡 وی به تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۳۱ میلادی در شهر ریاض متولد شد. مادرش حصه دختر احمد بن محمد السدیری است.

💡 کتاب تاریخ جهان‌آرا تألیف قاضی احمد بن محمد غفاری کاشانی، به سال ۹۷۱ ه‍.ق است. به گفته مؤلف اصل کتاب در سه نسخه بوده و نسخه سوم دربارهٔ تاریخ دولت صفوی است. این کتاب برای تاریخ شاه اسماعیل، به ویژه شاه تهماسب مفید است.

💡 احمد بن محمد اردبيلى، معروف به مقدس اردبيلى، ضربالمثل زهد و تقوا است و در عين حال از محققان فقهاء شيعه است. مقدس اردبيلى در نجف سكنىگزيد، او معاصر صفويه بود، گويند: شاه عباس اصرار داشت كه به اصفهان بيايد،حاضر نشد.

💡 در امالى شيخ طوسى، و بصائر الدرجات، و ينابيع الموده، آمده است: احمد بن محمد بنعلى فرزند امام باقر عليه السلام از پدران بزرگوار خود روايت كرده است:

💡 776 - احمد بن محمد بن خالد از عده اى از شيعيان روايت كند و آنان اين حديث را بهمعصوم عليه السلام رسانده اند، گفته اند: معصوم عليه السلام فرمود: براى هر چيزى(دردى ) دوايى هست و دواى گناهان استغفار نمودن است.

💡 حديث: 23 حدثنا محمد بن الحسن رضى الله عنهقال حدثنى محمد بن الحسن الصفار عن احمد بن محمد بن عيسى عن على بن الحكم عن بعض ‍اصحابنا قال قال ابو عبدالله عليه السلام بلغنى ان قوما اذا زاروا الحسين عليه السلامحملوا معهم السفره فيها الحلاوى و الاخبصه و اشباه و لو زاروا قبور احبائهم ما حملوا معهمهذا.