دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابوعمر سعد بن عبدالله، فرزند ابومحمد عبدالله بن عبدالحکم، یکی از شخصیت های ابن عبدالحکم می باشد؛ اِبْن ِ عَبْدُالحَکَم، عنوان افراد خاندانی از مورخان، فقیهان، محدثان و پیشوایان مذهبی مصر است که در سده های ۲ و ۳ق /۸ و ۹م از شهرت و نفوذ بسیار برخوردار بودند و بر مالکیان مصر ریاست داشتند.
ابوعمر سعد بن عبدالله (۱۹۱- ۲۶۸ق /۸۰۷ -۸۸۱م )، فرزند کهتر ابومحمد عبدالله بن عبدالحکم که به فضل و صدق و عبادت و اجتهاد شهرت داشت، اما تألیفی از خود به جای ننهاد. سعد از پدرش و عبدالملک ماجشون و یحیی بن حسان تنیسی و ابن نافع حدیث شنید و روایت کرد. خود نیز در مکه و مصر مجالس القا و املای حدیث داشت و عده ای از حفاظ و راویان حدیث از جمله محمد بن قاسم مصری، ابراهیم بن محمد حلوانی، ابوبکر ابن خزیمه، ابوعوانه نیشابوری و ابن ابی حاتم از او استماع و روایت حدیث کرده اند.
ابن ابی حاتم، عبدالرحمان، الجرح و التعدیل، ج۴، ص۹۲، حیدرآباد دکن، ۱۳۷۲ق / ۱۹۵۳م.
۱. ↑ ابن ابی حاتم، عبدالرحمان، الجرح و التعدیل، ج۴، ص۹۲، حیدرآباد دکن، ۱۳۷۲ق / ۱۹۵۳م.
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «ابن عبدالحکم»، ج۴، ص۱۴۷۳.
...
