ابن شعبه حسن بن علی

[ویکی نور] ابومحمد، حسن بن علی بن حسین بن شعبه حرانی حلبی، از شخصیتهای برجسته و از چهره های درخشان فقهای شیعه در قرن چهارم هجری می باشد.
وی از معاصرین شیخ صدوق متوفای 381 هجری است و از محمد بن همام متوفای 336 هجری روایت نقل می کند و از مشایخ شیخ مفید متوفای 413 هجری نیز به شمار می آید.
حسن در خانواده ای علاقه مند و ارادتمند به خاندان رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و سلم تربیت شد و از همان کودکی عشق و علاقه به محمد و آل محمد در دل او جای گرفت.
او در حرّان که یکی از روستاهای اطراف شهر حلب در سوریه است به دنیا آمد.
شهر حلب یکی از شهرهای بزرگ شام و یکی از مراکز مهم علمی آن دوران به شمار می آمد. این شهر دانشمندان و فقهای بزرگی را به جهان اسلام تقدیم کرده که حسن بن علی بن شعبه نیز یکی از چهره های درخشان آن است.

💡 حجر از علویان و فرماندهی علی بن ابی طالب و از قبیله کنده بود. او به صلح حسن بن علی و معاویه اعتراض داشت، اما همواره مدافع اهل بیت و حسن بن علی بود. شور و هیجان مبارزاتی و احساس دینی حجر، او را محبوب علویان کوفه ساخت؛ تا جایی که وی را به بزرگی و رهبری مبارزه با آل امیه قبول داشتند.

💡 عبدالله کامل بن حسن مثنی بن حسن بن علی بن ابی‌طالب (۶۸ – ۱۴۳ ه.ق) از تابعین و راویان حدیث است. نسب او از طرف پدر و مادر به علی بن ابی‌طالب می‌رسد. به او لقب «کامل» و «محض» داده‌اند. او از راویان خطبهٔ فدکیه است. محمد بن عبدالله معروف به نفس زکیه، فرزند اوست. او در زمان خلافت منصور عباسی در زندان به قتل رسید. همچنین او فرزند دیگری به‌نام ادریس داشت که نخستین فرمانروای مراکش بود.

💡 پس از انتشار این خبر، با وجود تلاش‌های قیس بن سعد، اختلاف در سپاه حسن افزایش یافت. هشت هزار تن به‌دنبال عبیدالله به معاویه پیوستند. از نتایج این رویداد، ارسال نامه به معاویه از سوی بزرگان قبایل عراق مبنی بر همراهی با معاویه و حتی دستگیری حسن بن علی و تحویل وی به معاویه بود.

💡 در این قسمت بررسی چگونگی بیعت با حسن بن علی و چاره‌اندیشی معاویه برای روی کار آمدن و حوادث عصر اموی تا مرگ نخستین خلیفه مروانیان مطرح شده است.