دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ حُرَیوه محمد بن صالح بن هادی سماوی (د ۱۲۴۱ق / ۱۸۲۶م )، عالم زیدی یمنی، حریوه لقب پدر وی بود.
او در صنعاء پرورش یافت و بر علوم مختلف از ادبیات، علوم عقلی و اصول فقه اطلاع یافت. وی در فلسفه نظرات خاصی داشت. از جمله اینکه منشأ مشاجرات در مسائل عقلی را لفظی می دانست و بر آن بود که مسائل منطق بدیهی است. وی از تفکر مشّائی به حکمت اشراق گرایش یافت و به وحدت وجود قائل بود. او به جهت همین نظرات خاص فلسفی و نیز به سبب خرده گیری بر برخی از صحابه مورد سرزنش معاصران قرار گرفت.
وفات
ابن حریوه در منازعه ای که بین یک فرنگی خاطی و یک فقیه یمنی در بندر مُخا رخ داد و منجر به دستگیری فقیه یمنی گردید، سلطان عبدالله بن احمد المهدی را به سهل انگاری در دین نکوهید، به همین جهت وی مجازات و زندانی شد و سپس به جزیره کمران تبعید گردید. پس از چندی به بندر حدیده منتقل شد و در آنجا به فتوای برخی از علما به قتل رسید و جسد او را بر دار کردند.
زباره محمد، نیل الوطر، ج۲، ص۲۷۴- ۲۷۹، قاهره، ۱۳۵۰ق.
ابن حریوه آثار متعددی دارد که نسخه هایی از آنها در دست است. از جمله آنهاست:۱. توزیع العقال فی علم الرجال؛
رقیحی احمد عبدالرزاق و دیگران، فهرست مخطوطات مکتبة الجامع الکبیر صنعاء، ج۱، ص۲۴۱، صنعا، ۱۹۸۴م.
...