ابن جزری شمس الدین

ابن جَزَری، شمس الدین (دمشق ۷۵۱ـ۸۳۳ق)
قرآن شناس، متکلم و محدث شافعی. در زادگاهش به فراگیری علوم و استماع حدیث مشغول شد. برای تکمیل معارف خود، دو بار به قاهره سفر کرد. دوبار به سفر حج رفت و از جانب تیمور لنگ به سمرقند فرستاده شد و آن جا لقب «میر سید شریف» یافت. مدتی قاضی شیراز بود. در مصر اموالش را مصادره کردند برای همین آن جا را ترک کرد و راهی آسیای صغیر شد. وی، با مطرح کردن کتب منسوخ قرائت و گردآوری محتوای آن با سبکی نو به خصوص در دو کتاب النشر فی القراءات العشر، و غایةالنهایه دایرة المعارفی در علم قرائت تألیف کرد. دادن اطلاعات فراوان در حجم کم و ترتیب الفبایی یا موضوعی از مشخصات بارز این دایرة المعارف است.

[ویکی فقه] ابن جزری شمس الدین (ابهام زدایی). ابن جزری شمس الدین ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابن جزری شمس الدین ابوالخیر محمد بن محمد، اِبْن ِ جَزَری، شمس الدین ابوالخیر محمدبن محمد بن یوسف (۷۵۱-۸۳۳ ق/ ۱۳۵۰-۱۴۳۰ م)، مقری، محدث و فقیه شافعی • ابن جزری شمس الدین ابوعبدالله محمد بن مجدالدین، اِبْن ِ جَزَری، ابوعبدالله محمد بن مجدالدین بن ابی اسحاق ابراهیم، معروف به ابن جزری و ملقب به شمس الدین (۶۵۸ -۷۳۹ق / ۱۲۶۰- ۱۳۳۸م )، مورخ دمشقی
...

💡 در مورد نافع مدنی گفته‌اند، او بسیار خوش چهره بود و پوست بدنش سبزه بود و چهره اش خندان و نیکو اخلاق و پارسا بود. چون او قرآن می‌خواند از دهانش بوی خوشی برمی‌خاست. از وی دلیلش را پرسیدند او گفت: «چون پیامبر را در خواب دیدم که بر من قرآن می‌خواند، از آن پس این بوی خوش را می‌شنوم». ابن جزری دربارهٔ نافع نوشته‌است: «نافع، یکی از قراء سبعه و عالمی نامدار و از مردم اصفهان بوده‌است. قرائت را از جماعتی که به ۷۰ تن می‌رسد فرا گرفته‌است.