ابداع فلسفی

[ویکی فقه] ابداع، اصطلاحی فلسفی و کلامی دالّ بر گونه ای از آفرینش است.
واژۀ ابداع در قرآن کریم به کار نرفته، اما خداوند بدیع خوانده شده،
بقره/سوره۲، آیه۱۱۷.
اصطلاح ابداع را غالباً شیعیان، خصوصاً شیعیان اسماعیلی و نیز فیلسوفان اسلامی، به کار برده اند.
ابداع از نظر اسماعیلیه
از نظر اخوان الصفا اراده مقدّم بر وجود است.همان گونه که جهان از دو جوهر سابق و تالی، که همان عقل و نفس است، به وجود آمده، تمامی حروف از دو حرف نشئت گرفته است.
اخوان الصفا، رسائل اخوان الصفا، ج۳، ص۱۴۴، قم ۱۴۰۵.
...

💡 در این احوال شعر برای بیان افکار فلسفی با پیشرفت‌های علمی از سیر تکاملی تقریباً بازماند و ترقیات قابل ملاحظه‌ای شامل آن نگشت از قرن نهم میلادی، اشعاری جالب خلق و ابداعات فراوانی در شعر به ایجاد کردند و آثارشان جنبه کلاسیک به خود گرفت اولین آن‌ها ابوتمام (۸۴۶) بود که سازش میان شعر غنائی و شعر جاهلی را برقرار کرد.

💡 او در استدلال‌های خود یک زامبی فلسفی ابداع می‌کند: زامبی همانند یک شخص معمولی رفتار می‌کند و سخن می‌گوید اما فاقد هرگونه تجربه ذهنی است. چالمرز استدلال می‌کند که زامبی تصورپذیر بوده و از لحاظ منطقی ممکن است.