غبار نشستن

غبار نشستن. [ غ ُ ن ِ ش َ ت َ ] ( مص مرکب ) فرود آمدن گرد:
بپشتش برزنم دستی چو دانم
که بنشستست بر رویش غباری.ناصرخسرو.بر بدن نار ماند از سر تیغش نشان
بر رخ آبی نشست از تک اسبش غبار.خاقانی.که غبار زوال بر جمال کمال او ننشیند. ( سندبادنامه ص 2 ).
بر سر پا عذر نباشد قبول
تا ننشینی ننشیند غبار.سعدی ( طیبات ). || کنایه از سفید شدن مو و رسیدن پیری:
چو بر سر نشست از بزرگی غبار
دگر چشم عیش از جوانی مدار.سعدی ( بوستان ).- غبار بر دل نشستن؛ رنجیدگی و کدورت در دل پدید آمدن:
از من غباربس که به دلها نشسته است
برروی عکس من دَرِ آیینه بسته است.کلیم ( از آنندراج ).

( مصدر ) فرود آمدن و فرا گرفتن غبار چیزی را.

💡 در مورد پاسدارى از حرمت قرآن و احترام بدان مقرّراتى است ازآن جمله: نبايد از متنزندگى خارج گردد و بايد از گرد و غبار نشستن بر آن جلوگيرى شود، كسى آن را جزبا طهارت و پاكيزگى دست نزند و هرگز نبايد با آن بسان كالا، رفتار گردد و نبايدوسيله سوداگرى ودنياطلبى و ابزار قدرت و سلطه گرى قرار گيرد.