علی سدیدی. [ ع َ ی ِ س َ ] ( اِخ ) غوری ( امیر... ). وی به نیابت ملک غیاث الدین پیرعلی بر قلعه ترشیز ( کاشمر ) حکومت میکرد. و امیر تیمور گورکانی که در سال 784 هَ. ق. بقصد تسخیر خراسان رفته بود وقتی به قلعه ترشیز رسید این قلعه را از امیر علی سدیدی غوری بصلح گرفت و بهادران ساکن آن را مورد لطف قرار داد. ( از حبیب السیر چ خیام ج 3 ص 433 ).
💡 خواجه علی مؤید مجبور شد در سال ۷۸۲ ه.ق به تیمور پناهنده شود و از وی کمک بخواهد. از این سال یعنی سقوط سرزمینهای سربداران تا حمله تیمور به ترشیز، حدود دو سال میگذشت و در این مدت خاندان آل کرت که قبلاً با خواجه علی مؤید رابطه خوبی نداشتند، بر خراسان و منطقهٔ ترشیز مسلط شدند. فرمانروای آنان ملک غیاثالدین پیر علی بود که تمامی این مناطق را زیر سیطره خود داشت. غیاثالدین قلعه ترشیز و منطقه ترشیز را به امیر علی سدیدی که از طایفهٔ غوریان بود داد؛ بنابراین در این بازه زمانی اسم سه شخص دیده میشود که البته بعضی به اشتباه آنها را یکی میدانند؛ یعنی در آخرین سالهای عمر حکومت سربداران خواجه علی مؤید بر ترشیز حکومت میکرد. از دوره تلافی وی با تیمور به بعد، امیر ولی استرآبادی حکومت ترشیز را گرفت و بعد امیرعلی سدیدی به حکومت ترشیز رسید. در واقع در مدت دو سال از ۷۸۲ تا ۷۸۴ ه.ق این سه نفر به ترشیز حکومت میکردهاند. نکته قابل تأمل آنکه یاقوت حموی ترشیز را پررونق و آباد با میوههای فراوان معرفی کرده و ادعا میکند ترشیز ۲۲۶ روستا دارد. ابن اثیر نوشته است: «از این شهر دانشمندان بسیار برخواستهاند» بغدادی، آن را منطقهای با روستاهای زیاد معرفی کرده است و از روستای خارزنج که خرابههای آن در شمال خلیلآباد است سخن رانده است. تا پیش از حملهٔ تیمور و ویران کردن ترشیز این شهر همچنان به حیات خود ادامه داد اما یورش تیمور باعث تغییرات عمده در این منطقه شد.