صلح در فقه

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] صلح: توافق و سازش بر چیزی همچون تملیک، نقل و یا اسقاط حق است.
صلح در لغت به معنای آشتی و سازش آمده است.
صلح در اصطلاح
صلح در اصطلاح عبارت است از توافق و سازش میان دو یا چند نفر بر ایجاد چیزی میان خودشان، از قبیل تملّک عین مال یا منفعت آن و یا نقل حقی و یا اسقاط آن و یا ابراء دینی و غیر آن. خواه به طور رایگان و یا در ازای گرفتن عوض از صلح با عوض «صلح معوّض» و از صلح رایگان و بدون عوض «صلح غیر معوّض» تعبیر می کنند
← تعاریف دیگر
تردیدی در مشروعیت و جواز صلح نیست؛ مگر صلحی که منجر به حلال شدن حرامی یا حرام شدن حلالی گردد. اولی مانند برده شدن انسان آزاد با صلح یا مباح شدن زنی با صلح و یا صلح بر خریدن شراب. و دومی مانند صلح بر ترک آمیزش با همسر و یا صلح بر عدم انتفاع از مال خود. چنین صلحی باطل و نامشروع است.
ماهیت صلح
...

جمله سازی با صلح در فقه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 صلح در فقه و حقوق ایران نوعی عقد لازم است که در آن دو طرف، توافق بر امری می‌کنند که عنوان آن امر از عقود معروف از قبیل بیع، رهن، اجاره و امثالهم نباشد. صلح در لغت به معنای سازش، آشتی کردن، توافق کردن، پیمانی که بر حسب آن دعوایی را حل و فصل کردن و پیمان تسلیم است.

💡 موضوع صلح در فقه اسلامی به عنوان یکی از ابزارهای مهم برای حل اختلافات حقوقی و جلوگیری از درگیری‌های طولانی میان طرفین مطرح است.

💡 فقهای بزرگ همواره بر اهمیت و جایگاه صلح در فقه تأکید داشته‌اند تا بتوانند آرامش و ثبات را در میان جامعه برقرار کنند.

💡 در جلسات آموزشی مربوط به حقوق اسلامی، بحث‌های بسیار تخصصی درباره شرایط و ضوابط لازم برای انعقاد صلح در فقه صورت می‌گیرد.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران