روده کور

روده کور. [ دَ / دِ ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) معاء اعور.( لغات فرهنگستان ). رجوع به روده و معاء اعور شود.

رودۀ کور (caecum)
در دستگاه گوارش جانوران، لولۀ ته بسته ای که از نخستین قسمت رودۀ بزرگ منشعب و به آپاندیس ختم می شود. در بدن انسان نقشی به عهده ندارد، ولی در برخی از پستا نداران علف خوار، برای هضم سلولز به کار می آید. رودۀ کور و آپاندیس خرگوش دارای میلیون ها باکتری است که سلولاز تولید می کنند. این آنزیم برای تجزیۀ سلولز به گلوکز ضروری است. در خرگوش ها، برای جذب مواد غذایی آزادشده براثر تجزیۀ سلولز، غذا دوبار از روده عبور می کند. خرگوش ها فضله های نرمی دفع می کنند که دوباره آن ها را می خورند. به این عمل مدفوع خواری می گویند.

💡 "خونریزی شدید بود. سعی کردم هول نشوم. صفاق، جدار داخلی شکم، را باز کردم. روده کور زخمی شد، ناچار شدم بخیه بزنم. ضعیف و ضعیف‌تر می‌شدم. سرم گیج می‌رفت. هر چهار پنج دقیقه بیست ثانیه استراحت می‌کردم. اما بالاخره شد! رسیدم به آپاندیس لعنتی. دیدم تهش سیاه شده. اگر یک روز دیگر می‌ماند، احتمالاً می‌ترکید. نبضم به وضوح کند شد. دست‌هایم حس نداشت، انگار پلاستیکی باشد. به خودم گفتم کارت تمام است. همه کار را کرده بودم، فقط مانده بود آپاندیس را در بیارم."