لغت نامه دهخدا
( ربیعة خاتون ) ربیعة خاتون. [ رَ ع َ ] ( اِخ ) ربیعة بنت ایوب ( نجم الدین )بن شاذی بن مروان، دختر سلطان صلاح الدین یوسف. زنی دانشمند و پرهیزگار بشمار میرفت. بنیانگذار مدرسه حنبلة در جبل صالحیه دمشق بود و برای آن اوقافی اختصاص داد. ربیعة به سال 561 هَ. ق. متولد شد و به سال 643 در دمشق درگذشت. ( از اعلام زرکلی چ جدید ج 3 ).