رام داس

رامداس. ( اِخ ) قصبه ای است در ایالت پنجاب پاکستان و 40هزارگزی شمال امریچار و در آن قصبه معبد بزرگی برای پیروان مذهب سیک وجود دارد. ( از قاموس الاعلام ترکی ).

قصبه ایست در ایالت پنجاب پاکستان

رام داس (نقاش). رامداس از نقاشان مینیاتور هند بود که در دو دهه آخر پادشاهی اکبر کبیر، حاکم گورکانیان هند، فعالیت هنری داشت. او در کارگاه های شاهنشاهی که کتاب های تذهیب کاری شده را زینت می بخشیدند کار می کرد. تصویری از اولین امپراتور مغول، بابر در کتاب بابرنامه از او در ۲۴ نوامبر ۱۵۸۹ ثبت شده. رامداس مسئول کشیدن صحنه مهمی بود که بابر را در باغی در آگرا به تصویر می کشد و پیروزیش را بر ابراهیم لودی جشن می گیرد. در حاشیهٔ این نقاشی نوشته شده که آن را طی پنجاه روز کشیده اند. او همچنین تصویری از شاه جهان در کتاب پادشاه نامه نقاشی کرده که تغییرات شدیدی در سبک هنرمند دیده می شود.

رام داس (۱۵۳۴ـ۱۵۸۱)(Ram Das)
گورو یا معلم چهارم آیین سیک (۱۵۷۴ـ۱۵۸۱) و بنیان گذار شهر مقدس آمریتسار. رام داس سیک ها را تشویق به تجمع در این شهر و راه اندازی کسب و کارشان در بازار کرد. اولاوان، چهار سرود مذهبی برای استفاده در مراسم ازدواج، را نوشت تا سیک ها در مراسمشان ناچار به پیروی از هندوها نباشند. رام داس کوچک ترین پسرش اَرجَن را به جانشینی خود برگزید.

💡 نیم کارولی بابا (هندی: नीम करौली बाबा)[پ ۲] یا نیب کاروری بابا[پ ۳] (هندی: नीब करौरी बाबा) (ح. ۱۹۰۰ - ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳)، که در نزد پیروانش به نام ماهاراجی[پ ۴] شناخته می‌شود، یک گورو هندو و ایثارگر خدای هندو هانومان بود. او در خارج از هند به عنوان استاد معنوی تعدادی از آمریکایی‌ها که در دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ به هند سفر کرده‌اند شناخته شده است، مشهورترین آنها معلمان عرفانی رام داس و بهگوان داس و موسیقی‌دان کریشنا داس و جای اوتال است. آشرام او در نینیتال، ورینداوان، ریشیکش، شیملا، روستای چریش کارولی نزدیک خیماس پور در فرخ‌آباد، بومیادار، هانومنگاری، دهلی در هند و در تائوس، نیومکزیکو، ایالات متحده است.

💡 زمانی که در استاروود بودم، به شدت از دست همه افرادی که در آنجا خود و دیگران را فریب می‌دادند که یک دوز ارزان اسید، «شروم»، «پیوت»، «مولی» یا هر چیز دیگری می‌تواند آنها را به سطح بالاتری از معنویت برساند، آزرده می‌شدم [...] وقتی در آن کمپینگ بودم، نشستم و بیشتر کتاب «The Psychedelic Experience» (تجربه مصرف روانگردان) نوشته تیموتی لیری و ریچارد آلپرت (که بعدها به خاطر کتابش اکنون اینجا باش به بابا رام داس معروف شد) را خواندم. این کتاب نشان می‌دهد که نویسندگانش درک کاملا اشتباهی از کتاب تبتی مردگان به عنوان راهنمایی برای تجربه مصرف مواد داشته‌اند [...] شاید این کتاب در سال ۱۹۶۴ که اوج دوران مصرف ال‌اس‌دی بود، قابل باور باشد، اما اینکه هنوز به مطالب آن باور داشته باشیم موضوع دیگری است، آن هم با مشاهده آنچه که در ۴۷ سال گذشته به ما نشان داده است که این مسیر به کجا منتهی می‌شود. اگر چند مثال می‌خواهید، جیمی هندریکس، سید ویشس، سید برت، جان انتویستل، کرت کوبین (افراد مشهوری که همگی بر اثر مصرف مواد مُرده‌اند) چطور هستند؟... آیا واقعاً جای صحبت دیگری باقی می‌ماند؟ اینها شوخی نیست.[web ۶]