جایمان

💡 «ما بلافاصله پی بردیم که بازی را باخته‌ایم. در مرحله نیمه نهایی بازی خیلی سختی مقابل هلند داشتیم و یک روز کمتر از فرانسه فرصت داشتیم تا خستگی از تن در کنیم؛ بنابراین از نظر روحی همه چیز به نفع آن‌ها بود. می‌توان گفت که آن گل حکم دو گل را داشت. در واقع گل مساوی بود ولی در عین حال گل برتری نیز محسوب می‌شد. در فاصله بین وقت طبیعی بازی و شروع وقت اضافه به هم می‌گفتیم که باید از جایمان بلند بشویم و فینال را ببریم؛ ولی این‌ها همه حرف بود، چون فکر می‌کنم که از ته دل همه می‌دانستیم گل مساوی ضربه روحی بسیار سختی به ما وارد کرده‌است.»

💡 در ابتدای سال ۱۹۷۷، برای انجام مصاحبه به مجلس نمایندگان رفتم، زیرا آنها قصد داشتند به ما اطلاعاتی در مورد فرزندانمان بدهند. در آنجا منتظر ماندیم تا کسی به ما اطلاعاتی دهد، اما هیچ‌کس حاضر نشد؛ و ما ادامه دادیم تا یک روز صبح ماپنج نفری رفتیم مقابل مجلس نمایندگان که پنج سرباز ضد شورش مراجعه کرده و ما را از جایمان بلند کردند، بنابراین ما به میدان پلازا رفتیم، جایی که یک نیمکت دایره ای در آنجا وجود دارد. ما به همراه سه تن از مادران روی نیمکت نشستیم، یکی از آنها یک کیسه روی زمین گذاشت، پارچه ای کشید و شروع کرد به نوشتن بر روی آن، مثل اینکه می‌گفت: «اینجا به‌طور آرام همدم آفتاب می‌شویم». او آزوسنا (ویلافلور دی وینسنتی) بود. این او بود که ما را برای رفتن به پلازا تشویق کرد، زیرا آنجا تنها مکانی بود که احتمال شنیدن صدایمان وجود داشت. در پنجشنبه اول ما چهارده نفر شدیم، اما متأسفانه، آدم‌ربایی سیستماتیک شروع شد اما هر بار ما بیشتر شدیم.

💡 ما باید تمام تلاش خود را به کار بگیریم تا بتوانیم جایمان را در این محیط کاری جدید و بسیار رقابتی به خوبی تثبیت کنیم.

💡 در میان این همه شلوغی و هیاهوی شهر، ما بالاخره توانستیم جایمان را در آن کافه کوچک و دنج در گوشه خیابان پیدا کنیم.

💡 ما باید با مطالعه و تحقیق فراوان، جایمان را در میان متخصصان این رشته علمی و در دنیای پر از چالش پیدا کنیم.