تجدد ادبی به معنای نوگرایی و بهروز شدن در حوزه ادبیات است. این مفهوم شامل تغییر در فرم، محتوا، سبک و زبان آثار ادبی به منظور نزدیک شدن به شرایط و نیازهای عصر حاضر میباشد. تجدد ادبی معمولاً با فاصله گرفتن از سنتها و الگوهای قدیمی و استفاده از ایدهها، مفاهیم و تکنیکهای تازه در شعر، داستان و نقد همراه است. هدف اصلی آن انعکاس زندگی مدرن و بیان مسائل اجتماعی، فرهنگی و روانی انسان امروز است.
یکی از ویژگیهای مهم تجدد ادبی، آزادی بیان و تجربههای نوآورانه در ساختار و زبان است. در این جریان، نویسندگان و شاعران با شکستن قوالب کهنه ادبی، سبکهای تازهای در داستاننویسی، شعر سپید، نمایشنامه و نقد ایجاد میکنند. همچنین توجه به احساسات، تجربیات فردی و نگاه انتقادی به جامعه، از دیگر شاخصههای برجسته آن به شمار میآید.
تجدد ادبی در بسیاری از کشورها با جنبشهای ادبی و فرهنگی همزمان بوده و در ایران نیز در دورههای مختلف، از زمان مشروطه به بعد، نمود یافته است. این جریان باعث شد ادبیات فارسی علاوه بر حفظ سنتهای کهن، با نیازها و ارزشهای جدید انسانی، اجتماعی و فلسفی تطبیق یابد و امکان طرح مسائل نوین و تجربیات انسانی مدرن در قالب آثار ادبی فراهم شود.
