واژه «اولاک» واژهای عربی و کهن است که در اصل به صورت ضمیر یا اسم اشاره به کار میرفته و در متون قدیمی برای اشاره به گروهی از اشیا یا افراد استفاده میشده است. این واژه در ساختار زبانی عربی به شکل جمع یا حالت اشاره به «آنها» یا «آن گروه» نزدیک است و در حقیقت نقش نشان دادن چیزهایی را دارد که دور از گوینده قرار دارند. در برخی منابع لغوی، «اولاک» به عنوان صورت جمع اسم اشاره معرفی شده که برای اشاره به چند چیز یا چند نفر به کار میرفته است. کاربرد این واژه بیشتر در زبان عربی کلاسیک دیده میشود و در فارسی امروزی تقریباً از رواج افتاده است. «اولاک» از نظر معنایی به واژههایی مانند «آنها» یا «ایشان» در زبان فارسی نزدیک است، اما بار ادبی و قدیمیتری دارد. در متون کهن، چنین واژههایی برای بیان دقیقتر اشاره به گروههای دور یا مشخص به کار میرفتهاند و نقش مهمی در ساختار جمله داشتهاند. این واژه بیشتر در نثرهای ادبی، تفسیری و لغوی دیده میشود و در گفتار روزمره کاربردی ندارد. از نظر دستوری، «اولاک» نشاندهنده جمع و اشاره به دور است و برای تفکیک میان نزدیک و دور در زبان استفاده میشده است. به طور کلی، این واژه بخشی از نظام اسمهای اشاره در زبان عربی است که در فارسی نیز از طریق متون دینی و ادبی وارد شده است. در مجموع، این واژه به معنای «آنها» یا «آن گروه دور» است و واژهای کهن برای اشاره به جمعی از افراد یا اشیا در متون عربی و قدیمی به شمار میرود.
اولاک
لغت نامه دهخدا
اولاک. [ اُ ک َ ] ( ع ضمیر ) اولالِک َ. ج ِ اسم اشاره تاک َ. ( ناظم الاطباء ).
