«اودع» واژهای عربی است که از ریشه «وَدَعَ» گرفته شده و در اصل به معنای سپردن، نهادن یا به امانت گذاشتن چیزی نزد دیگری به کار میرود. «اودع» معمولاً نشاندهنده عملی آگاهانه و مسئولانه است که در آن چیزی با قصد حفظ، نگهداری یا صیانت به شخص یا جای دیگری سپرده میشود. در متون دینی، از این واژه برای بیان سپرده شدن نعمتها، امانتها یا حتی استعدادها از سوی خداوند به انسان استفاده شده است. این کلمه میتواند هم درباره امور مادی مانند مال و اشیا به کار رود و هم درباره امور معنوی مانند علم، حکمت یا صفات اخلاقی. در زبان عربی، مصدر آن «اِیداع» است که در فارسی نیز به همان معنا، بهویژه در حوزههای بانکی و حقوقی، کاربرد دارد.
همچنین این واژه در برخی گویشها و منابع محلی به نام نوعی جانور اطلاق میشود و معنای آن با فعل عربی «اودع» کاملاً متفاوت است. در این کاربرد، «اودع» به کلاکموش گفته میشود که همان موش صحرایی یا موش دشتی است. کلاکموش جانوری کوچک از خانواده جوندگان است که بیشتر در مناطق بیابانی، دشتها و زمینهای باز زندگی میکند. این جانور به دلیل توانایی سازگاری با محیطهای خشک و کمآب، در نواحی صحرایی ایران و مناطق مشابه دیده میشود.
