لغت نامه دهخدا
اشراقیین. [ اِ قی یی ] ( اِخ )ج ِ اشراقی در حالت نصب و جر. رجوع به اشراقی شود.
اشراقیین. [ اِ قی یی ] ( اِخ )ج ِ اشراقی در حالت نصب و جر. رجوع به اشراقی شود.
( اسم ) جمع اشراقی حکمای پیرو اشراق اشراقیین.
جمع اشراقی در حالت نصب و جر
💡 اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، اصل حقیقت کمالیه نور است، و به همین معنی است که اشراقیین از واجب الوجود علی الاطلاق به «نور الانوار» تعبیر کردهاند.