ادهى

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
دهی (۱ بار)
«أَدْهی» از مادّه «دهو» و «دهاء» به معنای مصیبت و حادثه بزرگ است که راه خلاص و علاج و درمان ندارد; و گاه به معنای شدت هوشیاری نیز آمده است. اما در آیه مورد بحث به معنای اول می باشد.
داهیه به معنی امر عظیم و امر نا پسند است که آن را چاره‏ای نباشد یعنی: بلکه قیامت وعدگاه آنهاست و آن بلیّه بزرگتر و تلخ‏تر است. این کلمه یکبار در قرآن آمده است.

💡 اين قضيه مدتى تكرار شد تا اين كه شريح آدمكى درست كرد و در جايى گذاشت، پساز آن روباه مى آمد كنار آن آدمك (به خيال اين كه آدم واقعى است ) بازى مى كرد. يك وقتشريح از پشت سر آن روباه آمد و او را گرفت. به اين جهت در ميان عرب ضربالمثل ماند كه مى گفتند: شريح ادهى من الثعلب (شريح از روباه زيركتر و حيله بازتراست.

💡 و قـال تـعـالى: بـل السـاعـة مـوعـدهـم و السـاعة ادهى وامر.(208)