ابوالغیث

ابوالغیث. [ اَ بُل ْ غ َ ] ( اِخ ) ابن نجم الدین محمد. شریف مکه. رجوع به حبیب السیر ج 1 ص 410 شود.
ابوالغیث. [ اَ بُل ْ غ َ ] ( اِخ ) سالم. مولی ابن مطیع. از روات حدیث است.
ابوالغیث. [ اَ بُل ْ غ َ ] ( اِخ ) قشاش. مردی از اکابر علم بتونس. وی پس از آموختن علوم مختلف بتدریس و افادت مشغول بود و ناگاهان خویشتن را بدیوانگی زد و بصحراها و کوهها متواری گشت و به همان حال سفری بحجاز کرد و یک سال مجاور مدینه شد و سپس به تونس بازگشت و دعوی مهدویت کرد و گروهی بسیار بدو بگرویدند و می گفتند که وی از غیب آگاهی دهد و ثروتی هنگفت به دست کرد و بدان مدارس و مساجد ساخت و پلها افکند و بر هریک رقباتی وقف کرد وکتابخانه ای بزرگ گرد کرد که گویند گاه وفات او تنهااز کتاب صحیح بخاری هزار نسخه در آن بود و عده سایر کتب از آن قیاس توان کرد. و1031 هَ. ق. درگذشت.

💡 او دو فرزند یکی پسر به نام محمد ابوجعفر و دیگری دختر به نام امّ الحسین فاطمه داشته که تنها پسر او در سیرجان مشعلدار هدایت آن سامان بود و هم اکنون در روستای کاظم آباد سیرجان مدفون و دارای گنبد و بارگاه می باشد. ظاهراً دختر او امّ الحسین یا پسر عموی خود، محمد ابوالغیث بن محمد الحایری بن ابراهیم المجاب ازدواج نموده و سپس به نواحی بافت مهاجرت می نماید تا اینکه همسرش به دست خوارج در قلعه نو به شهادت نایل می آید و اینک آرامگاه او به پیرغیب مشهور و معروف است.