لغت نامه دهخدا
مستوغر. [ م ُ ت َ غ ِ ] ( اِخ )عمروبن ربیعةبن کعب تمیمی سعدی، مکنی به ابوبیهس. از شاعران و معمران و فارسان عهد جاهلی بود و گویند درک اسلام نیز کرده است. ( از الاعلام زرکلی ج 5 ص 245 ).
مستوغر
جمله سازی با مستوغر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 10 - مستوغر بن ربيعه 330 سالزندگى كرد و از زندگى خود سير و خسته شده بود و اشعارى در اين باره گفته استكه مورخان آن ها را در حالات او آورده اند شيخ طوسى در كتاب غيبت فهرستى از انسانهاىطويل العمر را آورده كه ما نيز آن را در اينجا نقل مى كنيم:
