مراقه
لغت نامه دهخدا
( مراقة ) مراقة. [ م ُ ق َ ] ( ع ص، اِ ) موی و پشم برکنده از پوست. ( منتهی الارب ). پشم و موی منتتف و برکنده، یا خاص بدانچه که از پوست به هنگام دباغت برکنند. ( از متن اللغة ). || گیاه برکنده اندک جهت ستور. ( منتهی الارب ). گیاه مختصری که برای گوسفند از زمین برکنند. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). و گفته اند: المراقة من النبات ما یشبع المال؛ گیاه به مقداری که ستور را سیر کند. ( از اقرب الموارد ). || آنچه که از موی پس از شانه زدن فروریزد. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ).
فرهنگ فارسی
موی و پشم برکنده از پوست
جمله سازی با مراقه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 330- اين اشعار، از عمرو بن مراقه همدانى است چنانكه در امالى القالى ج 2 ص122 نقل شده است. و اغانى 21 ص 113 - 114.
💡 انجام تمرینات مراقه در ساعات اولیه صبح می‌تواند به کاهش سطح استرس و افزایش تمرکز ذهنی در طول روز برای افراد بسیار کمک شایانی نماید.
💡 متخصصان روانشناسی معتقدند که مراقه عمیق و آگاهانه، راهکاری موثر برای مدیریت اضطراب و رسیدن به یک تعادل روانی و آرامش درونی در زندگی مدرن است.
💡 او ساعت‌ها در سکوت مطلق به مراقه می‌پرداخت تا بتواند پاسخ سوالات پیچیده وجودی خود را در اعماق ذهن و روح خویش پیدا کند.
