ماسح

ماسح. [ س ِ ] ( ع ص ) بسیار دروغگوی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || بسیار کشنده. ( از اقرب الموارد ). || بسیارگاینده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ذیل اقرب الموارد ). بسیار گاینده و کثیرالجماع. ( ناظم الاطباء ). || شانه کننده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || شتری که پنجم سپل او بر آرنج وی درخورده و خون آلود نکرده باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). هرگاه آرنج شتر به پنجم سپل وی برخورد و آن را خون آلود نکند، ماسح گویند. ( از اقرب الموارد ). بریدگی دو شوخ سینه شتر از آسیب آرنج وی که خون از وی بر نیاید. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به حازّ شود.

بسیار دروغگوی

💡 كيفيت تيمم در حال اختيار اين است كه باطن كف دستها را با هم و به يكبار بزمين بزند وسپس با همه كف دو دست به پيشانى و دو شقيقه خود بكشد بطورى كه همه آن دو موضعرا از ابتداء رستن گاه موى سر تا بالاى بينى و دو ابرو فرا بگيرد و نزديك تر بهاحتياط آن است كه ابروها را نيزدست بكشد و سپس باطن دست دست چپ را به تمام ظاهر دستراست از مچ تا سر انگشتان بكشد و آن گاه با باطن دست راست به تمام ظاهر دست چپبكشد وبين انگشتان جزء ظاهر نيست و در نتيجه دست كشيدن به آن واجب نيست چون منظور ازظاهر آن مقدارى است كه ظاهر بشره ماسح درهنگام مسح با آن تماس پيدا مى كند حتى در اينعمل دقت و تعمق هم واجب نيست.

💡 بااين بيان، فساد گفتار آن گروه از مفسرين روشن مى شود كه اندازه دست را پائين تراز گودى زير بغل مشخص كرده اند و همچنين بطلان گفتار بعضى ديگر كه گفته اند: درتيمم همان مقدار از دستها معتبر است كه در وضو معتبر است، يعنى از مرفق تا سر انگشتانوجه فساد اين دو قول اين است كه: مسح وقتى با حرف (باء) متعدى شود دلالت براين مى كند كه بايد عضو ماسح به بعضى از رويه عضو ممسوح كشيده شود، و آن دوقول مى گفتند به همه دستها.