لشوبا

واژه «لَشَوباً» در آیه ۶۷ سوره صافات به کار رفته است و از ریشه «شَوْب» به معنای آمیختن، مخلوط کردن و درهم شدن چند چیز با یکدیگر گرفته شده است و در زبان عربی برای بیان اختلاط همراه با آلودگی یا ناخالصی نیز استفاده می‌شود. در این آیه شریفه آمده است: «ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَیْهَا لَشَوْبًا مِنْ حَمِیمٍ» که بیانگر حالتی از عذاب در جهنم است. در این سیاق، «لَشَوباً» به معنای آمیختگی و ترکیب شدن نوشیدنی اهل دوزخ با آب بسیار داغ و سوزان است که ماهیتی ناخوشایند و عذاب‌آور دارد. مفسران قرآن توضیح داده‌اند که این آب داغ تنها یک مایع ساده نیست، بلکه با انواع آلودگی‌ها و مواد ناپاک مانند خونابه، زردابه یا چرک و عفونت درهم آمیخته شده است. این نوشیدنی پس از خوردن اهل جهنم از درخت زقّوم به آنان داده می‌شود تا رنج و عذابشان شدیدتر و کامل‌تر گردد. بنابراین «لَشَوباً» در این آیه نشان‌دهنده شدت آلودگی، حرارت و چندلایه بودن عذاب است. از نظر لغوی، این واژه بر مفهوم اختلاط دلالت دارد، اما در کاربرد قرآنی به تصویر عذابی سنگین و ترکیبی از درد و ناپاکی اشاره می‌کند. برخی تفاسیر نیز بر این نکته تأکید دارند که این تعبیر برای نشان دادن اوج کیفر الهی و وضعیت هولناک دوزخیان به کار رفته است. در نتیجه، آیه ۶۷ سوره صافات با استفاده از واژه «لَشَوباً» تصویری بسیار دقیق و تأثیرگذار از نوعی نوشیدنی سوزان و آمیخته با آلودگی ارائه می‌دهد که بیانگر شدت عذاب اخروی است.