لحبط

💡 شاهد اين مدعا آيه (و اجتبيناهم و هديناهم الى صراط مستقيم ذلك هدى اللّه يهدى به منيشاء من عباده و لو اشركوا لحبط عنهم ما كانوا يعملون ) است كه دلالت مى كند بر اينكهشرك براى انبياء با اينكه خداوند برگزيده و هدايتشان كرده ممكن است و اجتباء و هدايتالهى مجبور به ايمانشان نكرده. و اين معنا را آيه (يا ايهاالرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته ) و نيز آياتىديگر مى رساند.

💡 4- در چند روايت آمده كه پيامبر(صل الله عليه وآل وسلم ) خطاب به حضرت اميرعليه السّلام فرموده اند: ((لولم ابلِّغ ما امرت به منولايتك لحبط عمل ى؛(410) اگر آنچه در مورد ولايت تو ماءمور به آن شده بودم،ابلاغ نمى كردم، عملم حبط مى شد)).

💡 و حتى اين نامگذاريها، انبياء را هم سود نميدهد، تا چه رسد بپائين تر از آنان همچنانكهمى بينيم: خدايتعالى در عين اينكه انبياء خود را با بهترين اوصاف مى ستايد مع ذلكدرباره آنان مى فرمايد: (و لو اشركوا، لحبط عنهم ما كانوا يعملون )، (انبياء هم اگرشرك بورزند، اعمالى كه كرده اند بى اجر ميشود).

💡 آيات بسيارى از قرآن كريم نيز بر مكلف بودن انبياء (عليهمالسلام ) دلالت دارد، مانندآيه (و لو اشركوا لحبط عنهم ما كانوا يعملون ) كه درباره عموم انبياء است، و دربارهخصوص پيامبر اسلام (صلى اللّه عليه و آله ) فرموده: (لئن اشركت ليحبطن عملك )و اين دو آيه هر چند انبياء را از شرك نهى نكرده و ليكن تعبيرى كه در آن ديديد، در معناىنهى است.

💡 پـس اشـتراط مذكور اشتراطى است صحيح كه فى نفسه هر چند آيه و روايتى آن را نگفتهباشد واقعيت دارد. خداى تعالى حتى در باره انبيايش فرموده: (و لو اشركوا لحبط عنهمما كانوا يعملون ) و اشتراط ايمان را حتى در مورد انبيايش با اينكه معصوم بودند اثباتكرده، آن وقت چگونه مى توانيم در ديگران آن را معتبر نشماريم.

💡 از يك سو شرط كرده كه صاحب عمل صالح اگر بخواهد به پاداش خود يعنى بهشتبرسد، بايد كه داراى ايمان باشد، چون هر چند پاداش در برابرعمل است و ليكن آنكه كافر است كفرش براى او عملى باقى نمى گذارد و هرعمل صالحى بكند آن را حبط و بى اجر مى نمايد، همچنانكه قرآن كريم در جاى ديگرفرموده: (و لو اشركوا لحبط عنهم ما كانوا يعملون ).