عصاکش

عصاکش. [ ع َ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) عصاکشنده. آنکه با گرفتن عصای نابینا او را راهبری کند. ( از آنندراج ). امیر. ( از منتهی الارب ):
زآنکه بینائی که نورش بازغ است
ازعصا و از عصاکش فارغ است.مولوی.در عصای حزم و استدلال نیست
بی عصاکش بر سر هر ره مایست.مولوی.کوری نمیرود به عصاکش برون ز چشم
خود خوب شو چه در پی خوبان فتاده ای ؟صائب ( از آنندراج ).آن عصاکش که گزیدی در سفر
بازبین کو هست از تو کورتر.مولوی.گفته ایشان بی تو ما را نیست نور
بی عصاکش چون بود احوال کور؟مولوی.

💡 کوری نمی‌رود به عصاکش برون ز چشم خود خوب شو، چه در پی خوبان فتاده‌ای؟

💡 ور عصای حزم و استدلال نیست بی عصاکش بر سر هر ره مه‌ایست

💡 خواری ز طمع دور نگردد که عصاکش هر چند که در پیش بود پیر و کورست

💡 گمراه شد ز غفلت من رهنمای من گردید میل چشم عصاکش عصای من

💡 این عقل کور را بسوی نور روی تو هم مه عصاکش آمد و هم رهبر آفتاب

💡 جاهل برو ز مرشد بیمعرفت چه فیض کوری کجا عصاکش کور دگر شود