صید حرم

صید حرم. [ ص َ / ص ِ دِ ح َ رَ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) وحشی که در سرزمین حرم باشد کشتن و شکار کردن آن حرام است و اطلاق حرم بر زمین حوالی مکه معظمه کنند به این حدود اربعه: بطرف مشرق از مکه تا شش کروه و بجانب شمال دوازده کروه و بسمت مغرب هیجده کروه و بسوی جنوب بیست و چهار کروه. ( غیاث اللغات ):
خون صاحبنظران ریختی ای کعبه حق
قتل اینان که روا داشت ؟ که صید حرمند.سعدی.دگر بصید حرم تیغ برمکش زنهار
وز آن که با دل ما کرده ای پشیمان باش.حافظ.یارب مگیرش ارچه دل چون کبوترم
افکند و کُشت و عِزّت صیدحرم نداشت.حافظ.

وحشی که در سرزمین حرم باشد

💡 بر من که سگ کوی توام، تیز مکن تیغ کشتن ز مروّت نبود صید حرم را

💡 از شرافت عاشقان کوی او صید حرم آن که بر خاک درش اسکندر و دارا و جم

💡 سگ کوی تو بودم پای دل بستی بر آن گیسو به جان صید حرم بودم گرفتار بلا کردی

💡 آن که با تیغ تغافل می کشد صید حرم کی به خون چون منی آلوده گردد دامنش؟

💡 دو چشم نه، دو حریفند صید کش، آذر که کشته صید حرم را در آشیان هر دو!

💡 با قرب، گل از تیغ شهادت نتوان چید بر صید حرم، آب دم تیغ حرام است