شیرین لب

شیرین لب. [ ل َ ] ( ص مرکب ) شیرین زبان. فصیح و بلیغ و آنکه گفتار وی شیرین و خوش آیند باشد. ( ناظم الاطباء ). || نوشین لب:
لب شیرین لبان را خصلتی هست
که غارت می کند لُب لبیبان.سعدی.گو ترش روی باش و تلخ سخن
زهر شیرین لبان شکر باشد.سعدی.چه شیرین لب سخنگویی که عاجز
فرومی ماند از وصفت سخنگوی.سعدی.آید هنوزشان ز لب لعل بوی شیر
شیرین لبان نه شیر که شکّر مزیده اند.سعدی.ور شکرخنده ایست شیرین لب
آستینش بگیر و شمع بکش.سعدی ( گلستان ).رجوع به شیرین زبان شود. || شیرین لب؛ ( اِ مرکب ) مقلوب لب شیرین. لبی که شیرین و شیرین سخن است:
شیرین لب خود پیشم بر خنده چو بگشایی
خسرو شمرم خود را چونانک ترا شیرین.سوزنی.چو شیرین در مداین مهد بنهاد
ز شیرین لب طبقها شهد بگشاد.نظامی.تا چه کردیم دگرباره که شیرین لب دوست
به سخن باز نمی باشد و چشم از نازش.سعدی.

شیرین زبان یا لب نوشین

شیرین لب ( نام علمی: Plectorhinchus ) نام یک سرده از تیره سنگسرماهیان است.

💡 ای دل چو رسید روز اومید بشب هیچت ناید زوصل آن شیرین لب

💡 کرده شیرین لبی مرا فرهاد خواست لیلی وشی مرا مجنون

💡 شکرستانی برای تلخکامان گشته است غفلت شیرین لبان ازلذت دشنام خویش

💡 چو شیرین در مداین مهد بگشاد ز شیرین لب طبق‌ها شهد بگشاد

💡 کام خواهی صبر کن پرویز وار ای کوهکن کی توان بر خورد از شیرین لبان با زور دست

💡 نباشد حسرت شیرین لبان را چاره جز مردن به گوشم این صدا از تیشة فرهاد می‌آید