شکم پر

شکم پر. [ ش ِ ک َ پ ُ ] ( ص مرکب ) آنکه شکمش از غذا انباشته شده. سیر. ( فرهنگ فارسی معین ).

( صفت ) آن که شکمش از غذا انباشته شده سیر.

💡 خم می برکند خود را سر از تن که او را شد شکم پر تا به گردن

💡 ز آب پاک دهان پر ستاره دارد ابر ز باد پاک شکم پر ستاره دارد طین

💡 شکم پر ز لولوی شهوار دارد مشو غره خیره به روی چو قارش

💡 ای شکم پر نعمت و جانت تهی چون کنی بیداد؟ کایزد داور است

💡 هیچ از این حسرت نمی سوزیم کز بازار فیض اهل دل جیب مراد و ما شکم پر کرده ایم