شهنامه

شهنامه. [ ش َ م َ / م ِ ] ( اِ مرکب ) مخفف شاهنامه. نامه شاهان. کتابی که در آن اعمال و افعال و کارنامه ٔشاهان نوشته شود. رجوع به شاهنامه شود:
شهی کو بترسد ز درویش بود
به شهنامه اورا نشاید ستود.
فردوسی ( طبق نسخه ای که در حدود 850 هَ. ق. کتابت شده است ).
چندگویند ز شهنامه سخنهای دروغ
چند خوانند هنرهای فلان و بهمان.عنصری.اینکه در شه نامه ها بنوشته اند
رستم و روئینه تن اسفندیار
تا بدانند این خداوندان ملک
کز بسی خلق است دنیا یادگار.سعدی.

مخفف شاهنامه نامه شاهان.

💡 ای شاه به شهنامه درون هست که بیژن در چاه به فرموده بدخواه فتاده

💡 عیب بر شهنامه و گوینده‌اش هرگز نکرد جز کسی کش نیست عقل از وصمت نقصان بری

💡 ملکی بدین مسافت و حکمی برین نسق ننوشته‌اند در همه شهنامه داستان

💡 در اوان چارصد شد اسپری شهنامه‌اش یازده سال دگر شد عمر شاعر اسپری

💡 ز شاهان چون او کس نپرورد چرخ شنیدستم این من ز شهنامه‌خوان