شمع وش

شمعوش. [ ش َ وَ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) شمعوار. شمعسان. چون شمع سوزان و فروزان و رخشان:
شمعوش پیش رخ شاهد یار
دمبدم شعله زنان می سوزم.سعدی.رجوع به شمعسان و شمعوار شود.

شمع وار شمع سان

💡 کسی که لاف زد از سوز عشق شمع وشان اگر کم است ز پروانه ای، زهی خامی

💡 شمع وش سر تا قدم میسوزم و دم بر نیارم ناشکیبم من زتو اما تو از من خوش صبوری

💡 بیاد مهر رخت گر بر آورم نفسی شود ز تاب ویم شمع وش زبان آتش

💡 شمع وش برتار و پودش دل فروخت پای تا سر بی نفیر و ناله سوخت

💡 چو سوز شمع وش پروانه را نور فروغ او بود نور علی نور

💡 آتش به جان ما همه افتاد شعله وار تا شمع وش در انجمنت واگذاشتم