شفتالود

شفتالود. [ ش َ ] ( اِ مرکب ) شفتالو. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). به معنی شفتالو که میوه ای است. ( از یادداشت مؤلف ):
چندان کرمت نیست که خشنود کنی
درویشی از آن باغ به شفتالودی.سعدی.باری غرور از سر بنه وِانصاف درد من بده
ای باغ شفتالود و به ما نیز هم بد نیستیم.سعدی.مقدر است که هر کسی چه فعل آید
درخت مقل نه خرما دهد نه شفتالود.سعدی. || به معنی شفتالو که بوسه باشد. ( یادداشت مؤلف ) ( از آنندراج ) ( از برهان ) ( از انجمن آرا ):
گرد عنبر نشسته بر زنخش
راست گویی سهی است مشک آلود
گر به چنگال صوفیان افتد
ندهندش مگر به شفتالود.سعدی.نگارم در نگارستان به بالا سرو در بستان
الهی داد من بستان دو شفتالود از آن عنبر.سعدی.یک بوسه به ما نداد تا تیغ نزد
گویا همه کاردی است شفتالودش.سعدی ( از آنندراج ).دست بردش به سیب مشک آلود
چند نوبت گرفت شفتالود.سعدی.

💡 گفتم: از سیب زنخ گر بدهی شفتالود به شوم حالی و در پوست نگنجم چو انار

💡 شکسته تاج مرصع به شاخک بادام گسسته عقدگهر بر ستاک شفتالود

💡 فدای غمزه شود بوستان نرگس و گل بهای بوسه رود باغ سیب و شفتالود

💡 ای روی تو سرخ چون گل شفتالود از دیده ما خون جگر را پالود

💡 مقدر است که از هر کسی چه فعل آید درخت مقل نه خرما دهد نه شفتالود