سوخته بید

سوخته بید. [ ت َ / ت ِ ] ( اِ مرکب ) زغال بید که در پالودن بکار بوده:
سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم
عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 458 ).رجوع به سوخته شود.

زغال بید که در بالودن بکار بوده

💡 راوُق جا م فرو ریخته از سوخته بید آب گل گوئی با مُعْصَفَر آمیخته‌اند

💡 برق تویی و بید من، سوختهٔ توام کنون سوخته بید خواه اگر رواق عید پروری